Röfüj

Latince "Refugium" kelimesinden türemiş, Batı dillerinde "refuge" benzeri farklı versiyonları olan dilimize de karşılıklı iki yönde çalışan yolları ayıran bir taş ya da beton bölge olarak Fransızca telaffuzuyla "röfüj" olarak girmiştir.

"Göçmenlik/mültecilik" anlamında da kullanılan bu kelime "güvenli bir yere sığınma" içeriklidir.

İnsanoğlu'nun "rahatlamak, kendini biraz olsun güvenceye almak" için sığındığı bir liman anlamında kullanırız genellikle.

Hafta sonlarında futbol taraftarının da kendi "mabedi" saydığı stadyumlara söyle bir "güvenli liman" ya da "ana kucağı" gibi koşmasının arkasında bu vardır.

Hele ki Türkiye'de bin türlü sıkıntının, belanın, derdin, pisliğin, faşist baskıları, fon hırsızlıklarının altında ezim ezim ezildiğini hisseden vatandaş için kendi gönül verdiği formayı giyen çocuklarla kucaklaşmak üzere koştura koştura geldiği yer, en iyi "röfüj" sayılır.

Buraya gelenler, yense de yenilse de, en azından aidiyet hissettiği renklerle birbirine sarılarak, 90 dakikalığına da olsa bir rahatlama, dayanışma ve kimi zaman öfkesini ; sevincini "ailece" birlikte yaşama şansını elde eder.

Bu Pazar günü de, "Saha ve iklim koşullarının ideal olduğu" bir maçta, taraftar uzunca bir aradan sonra Kara Kartallar'la buluştu İnönü'de.

Beşiktaş'ın da ideal kadrosu anons edilince, "Eh artık güzel bir gün yaşarız burada" duygusu ile başlama vuruşuna tanıklık ettik.

Vincenzo Hoca, Rıdvan ve Murillo ile başladı kanatlarda. Stoper ikilisinde Djalo ve Emirhan'ı tercih etti bu kez.

Salih ve Orkun'u, Miretti, Czerny ve sakatlıktan dönen Trossard'ı da adeta hiç elini titretmeden dizmişti.

İleride de sakatlığı geçen Vlahoviç'i gören taraftar. "Şöyle bir arkasına yaslandı" düdük çalmadan önce.

Ama, böyle maçlar ekstra zordur. Kendi sahanda böyle bir güvenle çıkıp da uzun süre golü bulamadın mı, ekstra strese girersin. Nitekim öyle de oldu.

18 dakika boyunca Beşiktaş şöyle bir "stadı ayağa kaldıracak" pozisyon bulamadı. Sağ kanatta Czerny çok hata yaparak topu istenen yerlere taşıyamadığı için Basın Tribünü'nde bizlerin diline dolandı.

Sonunda dakika 18'i gösterdiğinde bizleri mahcup etti. Sağdan süratle taşıdığı topu, herkesin özellikle de Kocaelispor defansının beklediğinin aksine ceza sahası içindekilere değil, dışarıda pozisyon alan kaptan Orkun'a öyle güzel çıkardı ki. Orkun'un mükemmel şutu kalecinin sağ alt köşesine "cuk" diye oturuverdi. 1-0

Bu dakikadan sonra Beşiktaş'ın vitesi büyütüp daha fazla saldırması beklenirken, tersi oldu. Kocaelispor atakları sıklaştı ve bir kornerden gelişen pozisyonda kaleci Nübel tutacağı yerde yumrukladığı topu, rakibe asist olunca 27'nci dakikada Show skoru eşitledi. 1-1

Stat yine gerilimli dakikalar yaşamaya başladı.

Beşiktaş'ın yanıtı gecikmedi. Kocaelispor kalesindeki bir karambolde yaşanan bir elle teması, hakem tereddüt etmeden "penaltı" olarak değerlendirdi. 1 dakika kadar süren bir VAR incelemesinde de karar teyit edildi.

Dusan Vlahovic, beyaz noktadan Beşiktaş'ı yeniden öne geçiren vuruşu yaptı. 2-1

İnönü yeniden rahat bir nefes aldı bu dakikada.

38'de sakatlanan Vaclav Czerny yerini İlhan Fakılı'ya bıraktı.

Hemen ardından 40'ncı dakikada, sağ kanattan Murillo'nun harika muz ortasına Vlahoviç, 0,001 saniye kadar daha erken yetişse, ilk yarıyı güle oynaya kapatabilirdi Beşiktaş. Ama olmadı.

İlk yarının bitiş düdüğü çaldığında, 1'nci dakika için söylediğimiz "Rahat bir maç olur" senaryosunun hayata geçememiş olmasının sıkıntısı tribünlere hakimdi.

Bizim tribünde de "Beşiktaş oyununu bir türlü oturtamadı" yorumu ağırlıktaydı.Bir de sakatlıktan dönenlerin "tutuk" oyunu dikkat çekti. Orkun, Rıdvan, Dusan, Trossard, Emirhan mesela… 5 adam saydık. Yetmez mi?

Bu klişe tabirle "blok bağlantıları" bir türlü sağlanamayınca, ileriye Dusan'a istediği tip toplar gelmeyince, skor tabelasında Beşiktaş'ın istediği ara açılamıyor, tam tersine Kocaelispor'un umut ışığı hep yanmaya devam ediyordu.

İkinci yarıda da, ilk 15 dakika dolduğunda, henüz Beşiktaş o beklenen "vites yükseltmeyi" bir türlü başaramadı. Tam tersine, geçen sezonların kronik alışkanlıklarıdan birine, yani "yan pas - geri pas illetine" dönmesi ağızların tadını bozdu.

Beşiktaş'ın hocası 71'de, bu tıkanıklığı aşma adına, 3 oyuncu birden değiştirdi.

Salih, Rıdvan ve Emirhan'ı çıkarıp Ndidi, Agbadou ve Outtara'yı oyuna aldı.

80'li dakikalara girilirken, Beşiktaş oyunu daha erken koparamadığının yani 2 farkı bulamadığının faturasını ödemeye başladı.

Gerilim. Gerilim. Gerilim. Telaş. Telaş. Telaş…

Durumu o kadar uzun süre 2-1 kilitlersen, daha doğrusu rakibin kilitlemesine izin verirsen, taraftarına böyle "röfüj"de bile gereksiz bir gerilim filmi izletirsin.

90+4'de düdük çaldığında, Beşıktaş 3 puanı aldı sonunda.

Ama hiçbir maçın öyle "çantada keklik" olmadığını, İnönü'nün bile her zaman güvenli bir röfüj olmadığını gördük.